Pagina's

Je ziet de gezichten van hen die stierven en je breekt. En je hoop breekt met je mee. Tranen stromen uit je ogen en je bidt en je hebt geen woorden en je denkt alles tegelijk en ook weer niets.

Elke dag probeer je het goede te doen. Je probeert liefdevol te zijn naar ieder die je tegenkomt. Je wilt bewust zijn, de juiste keuzes maken en je verdiept je in wat je kunt doen. En dan gebeurt er weer zoiets. Weer. Alwéér.

En je voelt je klein. Onbelangrijk. Machteloos. Hoe kun je ooit opboksen tegen al deze haat, al dit geweld en al dit verdriet? Een overweldigend gevoel van onmacht overstroomt je en niet alleen je ogen huilen, je hart en je gedachten huilen mee.
Verdriet om wat hier gebeurt, verdriet om het verlies, ookal is het niet het jouwe. Wat MOET je nou. Wat KAN je nou. Je wil de wereld vasthouden en troosten maar je armen zijn te klein. Veel te klein.

Maar vergeet niet dat ook jij de wereld bent. Dit is ook jouw verlies, want wij zijn één. Vergeet niet dat als jij iemand liefhebt, je de wereld een stukje mooier maakt. Geef nooit op. Huilen mag, rouwen mag, meeleven mag... maar geef nooit op. Ga door met Liefde. Geef. Deel. Omarm jezelf en iedereen waar je bij kunt. Hou elkaar vast en laat zien dat het ook anders kan.

Wij zijn de wereld, jij en ik. Laat zien wat Liefde is, en Licht. Wees een voorbeeld, hoe klein ook. Want als jij een ander raakt, raak je de wereld.

5 opmerkingen: