Pagina's

LOVE

I'm gonna start with the radical selflove thing. Last week I was having dinner with two beautiful people and two of us were talking to the third one about how she should love who she is and not punish herself for the things that aren't going the way she wants them to.


And then today, after a few crappy days of feeling heavy and down and wanting to crawl under my blankets and do nothing and beating myself up about that... I realised that I'd also been talking to myself that night. At least I should've.

Far too often still, I lack selflove. I beat myself up inside for the stupidest things like not having a flat belly. For not working out a few days. For eating something that's not healthy for me. For laying in bed a whole day because everything is heavy and the days are getting darker. For not being successful enough as a photographer and what have you.

And it's bullshit. Which (luckily) I also know and realize 80% of the time. But I wanna get rid of the other 20% where I still believe that mean little voice telling me I'm not good enough.

Because I am good enough. I am a beautiful woman, a child of the Highest, living an amazing life full of love and great people to share it with. I am allowed to have feelings, to have a bad day, or two. Or four. There's nothing wrong with enjoying popcorn and wine. And I believe being succesful doesn't mean shooting at least 20 weddings a year, it means bringing smiles to people's faces. And I get to do that every single week. I am succesful. I am beautiful. I am talented and I am good enough. I am one fine lady.

You wanted radical selflove? There you go.

And while we're at it, why don't we also talk about radical love for others? Just a few days ago I was scouring Instagram for nice pictures when I came across a photo of some kind of form for girls that want 'basic' tattoos. Quotes, symbols.. It was very demeaning, and one of the hashtags used was #basicbitches. When I looked up that term, this was the explanation: "A dumb-ass woman who thinks she's the shit but she isn't."

Besides the fact that I felt a little addressed (I have a quote and a symbol tattoo, as you can see above) I mostly felt sad. Why do we feel the constant need to judge others? Why do we feel the need to call someone fat, ugly, dumb bitch or basic bitch? Why do we have to state that our 'original tattoo' is better than someone else's quote or infinity symbol? What is up with that? 


What makes us think we can judge whether someone's 'the shit' or not? Why not just think everyone's 'the shit' in their own way? Because we are. We all have our talents, our problems, our story... And no matter how much you think you know, you never know everything. So don't judge. 

See the beauty in people. Accept them for who they are, even (or especially) when their taste is so different than yours. It's easy to love someone that's just the way you are, but please challenge yourself by trying to love someone that's not. 

That is true love. 


11 opmerkingen:

  1. I think people often forget to think about what they say. They forget to show respect and I wonder if they even realise what an impact they have.
    Beautifully written! Btw I really like your tattoos :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Couldn't agree more! Ik probeer dit ook dagelijks toe te passen, maar net als jij lukt het met niet altijd. Maar ik denk het hier bewust van zijn en ermee bezig zijn al een hele grote stap in het proces is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel fijn om te lezen <3 helemaal mee eens!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven! Ik probeer altijd het goede in mensen te zien, al is dat soms wel lastig. Ik denk dat mensen vaak vergeten dat ze maar een fractie van een persoon zien, en dus niet aan de hand van bijvoorbeeld één tatoeage kunnen besluiten dat ze precies weten hoe die persoon in elkaar zit, of waar deze mee moet dealen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi beschreven! Ik zie altijd het mooie in anderen, maar bij mezelf heb ik daar nogal moeite mee. Something to work on!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. zo waar! en iets waar ik zelf ook veel bewuster mee om moet gaan. het is zo makkelijk jezelf en anderen neer te praten, maar wat heb je eraan? en waarom is dat nou nodig? vaak heb ik het gevoel dat het neer praten van anderen ook voortkomt uit ietwat te weinig liefde voor jezelf. dus daar ga ik ook maar eens snel mee beginnen. prachtig stukje :)
    xo, cheyenne

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oh lieve Jet, als alleen maar de helft van de wereldbevolking in het leven zou staan zoals jij, zouden oorlogen stoppen en zou de andere helft vanzelf inzien hoeveel mooier het is om met liefde naar de ander te kijken. En zo lief als je voor anderen bent, zo hard ben je soms voor jezelf. Zoals je gelukkig nu ook over jezelf zegt: je bent awesome. Juist zoals je bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ontzettend mooi geschreven, heel puur en eerlijk. Misschien is het boek 'de moed van imperfectie' iets voor je? Dat gaat ook veel over zelfcompassie en jezelf goed genoeg vinden. X

    BeantwoordenVerwijderen
  9. toen ik begon met dit stuk lezen wist ik niet dat de tattoo's op de foto jouw eigen tattoo's waren en ik dacht gelijk: wauw wat een mooie subtiele tattoo's.
    Maar goed, dat terzijde haha, ik kom net op je blog en wat heb je een enorm mooie inspirerende blog.
    Ik dacht ook gelijk aan het boek 'de moed van imperfectie' van brene brown. Ik ben ook veel met zelfacceptatie bezig en heb er veel aan gehad. Als ik mezelf weer eens helemaal de grond inpraat voor iets kleins, zegt mijn vriend altijd: als ik zo'n klein 'foutje' zou maken zou je dan ook zo tegen mij praten? nee natuurlijk niet! eigenlijk is het absurd hoe hard je voor jezelf kunt zijn.. X

    BeantwoordenVerwijderen