Pagina's

WHEN WAS THE LAST TIME YOU RAN FREE?



We hebben het allemaal wel eens gezien of zelf meegemaakt: een wild enthousiaste hond die strak aan de lijn gehouden wordt en netjes naast de baas moet lopen. Korte, ferme rukjes aan de riem en woorden als 'Hé, niet doen!' proberen hem in bedwang te houden. Eenmaal aangekomen bij een bos of op het strand kan de hond amper stilzitten terwijl de baas de riem afdoet en nog voor dat dit goed en wel gebeurd is spurt hij al weg.
Vrij rondrennen, wild spelen met soortgenoten, rollen door het zand en slepen met takken en al het andere dat hij vinden kan. Vies worden, kwijlen, blaffen, in de sloot springen en gewoon even helemaal zichzelf zijn. Vrij zijn.

Ik zeg niet dat we allemaal kwijlend in de sloot moeten springen, maar iedereen heeft diep van binnen een wild side. Een enthousiaste 'hond' die vrij wil rondrennen, wil spelen en door het zand wil rollen. Bij de een zal dat misschien een klein, rustig hondje zijn die maar heel af en toe zijn gekke kwartiertje heeft, bij de ander is het een wilde wolf die geen lijn verdragen kan. Het grootste gedeelte van ons leven zit onze innerlijke hond aan de lijn. Met ferme rukjes en korte woorden manen we hem tot stilte en houden we hem in bedwang.

We kunnen niet alles zeggen wat we willen, vanwege de ongeschreven sociale regels en verwachtingen.
We kunnen niet spelen, want dan verspillen we onze tijd.
We kunnen niet in de sloot springen, want dan worden we vies en we moeten er altijd goed uitzien.
We kunnen niet enthousiast tegen iemand opspringen, want misschien vinden ze ons intimiderend.

En dus slikken we vaak onze woorden in, zijn we altijd aan het werk en nuttig bezig, doen we nooit eens gek, houden we altijd onze nagels schoon en zijn we rustig en vragen we vooral niet teveel aandacht. Misschien zou het een chaos worden als we allemaal de riem weggooien en onze innerlijke honden altijd maar vrij laten, maar zoals een echte hond best weer even rustig aan de lijn kan lopen of in zijn mand kan blijven nadat hij een paar uur vrij heeft rondgerend, heeft ook jouw wilde kant zo nu en dan die vrijheid nodig. Om zich vervolgens weer rustig terug te trekken.


Wanneer was jij voor het laatst helemaal jezelf, zonder enige lijnen en grenzen? Wanneer zei jij voor het laatst wat er op je hart lag? Wanneer genoot jij voor het laatst zonder tijdsbesef van een mooie zonsondergang of een prachtig muziekstuk? Wanneer was jij voor het laatst als een kind? Wanneer deed jij voor het laatst een koprol, een radslag of zong je uit volle borst mee met je favoriete lied, ook al konden de buren je horen? Wanneer deed jij voor het laatst je dure sieraden af, legde je je telefoon opzij en sprong je zomaar in de zee? Of de modder? Wanneer danste jij voor het laatst door de regen? Wanneer liep jij voor het laatst met je blote voeten door het gras? Wanneer sprong jij voor het laatst nieuwsgierig tegen iemand op, zonder je druk te maken om hoe je over kwam? Wanneer luisterde jij voor het laatst naar je wilde kant? Je intuïtie?

When was the last time you ran free?

Liefs,
Mariët.

19 opmerkingen:

  1. Prachtig geschreven Mariët. We zijn vrij, maar toch ook inderdaad weer niet. Goed om hier wat vaker bij stil te staan :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Lauriëtte! Je bent zo vrij als je zelf wil / denkt / weet.

      Verwijderen
  2. Mooi geschreven! Gek eigenlijk dat we ons inhouden voor en bij anderen en dat die 'anderen' hetzelfde doen. Als volwassenen zouden we vaker kinderen als voorbeeld moeten nemen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Precies, iedereen houdt zich op een bepaalde manier in voor elkaar, terwijl we diep van binnen allemaal hetzelfde willen. Vrijheid, speelsheid, openheid en eerlijkheid.

      Verwijderen
  3. Wauw! Kippenvel stukje...
    En idd hoop dat de lijn wat vaker los mag zijn..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een treffende vergelijking! Ik zal mijn hond eens vaker imiteren ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. heel erg mooi geschreven!! dit zet me aan het denken.... heel goed om hier eens even bij stil te staan!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi stukje. Ik ben best wel vrij binnen de grenzen. En daarmee bedoel ik dat ik rekening houdt met mijn werk en kinderen. Maar daar binnen heb ik genoeg ruimte om vrij te zijn. Op mijn.werk kan ik de discussie aangaan en zin ik af en toe uit volle borst mee met de radio. Thuis sta ik met de kinderen door de kamer te dansen en onlangs heb ik met dochterlief in de regen gedanst. Het kind in mij zal altijd blijven bestaan en zal ik niet opsluiten.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Goed om eens over na te denken. Ik kan mezelf best vrij noemen. Heerlijk met blote voeten over het gras struinen, gek dansen of gewoon schaamteloos lekker trampoline springen. Heerlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat heerlijk geschreven! Dit o zo rustige meisje heeft absoluut een wilde kant. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat fijn geschreven. Heel treffend en zo'n levendige vergelijking. Ik zie mijn hond zo voor me uit rennen op het strand. Iets om over na te denken!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Afgelopen zondag was ik met wat naasten op het strand aan het wandelen. Op de terugweg begon het ineens kéihard te regenen... LOL dat we hadden! Het was zo bizar, haha, binnen 1 minuut waren we compleet doorweekt. Het was zo grappig omdat het zo'n bizarre situatie was, we moesten zo hard lachen allemaal. En het zag er ook zo mooi uit; de regendruppels deukten zelfs de zee. Een heerlijk, leuk, mooi moment. Als ik eraan terugdenk wordt ik meteen weer helemaal vrolijk, haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. pfoe, dat is lang geleden. en iets waar ik op dit moment heel erg tegenaan loop. bedankt voor deze post, precies wat ik nodig had :)
    xo, cheyenne

    BeantwoordenVerwijderen