Pagina's

LET'S BE CHILDREN AGAIN


Als kind sta je open. Je leeft vol fantasie en bent eindeloos nieuwsgierig. Alles kan, alles is. Je voelt dat je vibreert met energie, met leven. Je voelt dat alles mogelijk is en dat er meer is. Je bent puur en je gelooft. Overal zie je avontuur in en alles verwondert je. Je snapt de kracht van creativiteit zonder het te weten.


Tot je ouder wordt.

Tot je ziet dat mama onzeker over zichzelf is, huilend voor de spiegel staat met haar heupen in haar handen, haar lichaam verhult in wijde kleding. Daar leer je dat je lichaam niet goed genoeg is.

Tot je je herinneringen uit een vorig leven deelt, en te horen krijgt dat je normaal moet doen en dat dat helemaal niet kan. Daar leer je dat die bijzondere dingen in je hoofd leugens zijn. Niet echt.

Tot jij een engel aan het voeteneind van je bed ziet, en te horen krijgt dat je dat soort dingen niet moet zeggen, dat engelen niet bestaan. Daar leer je dat je over dat soort dingen niet moet praten, dat het niet bestaat.

Tot jouw tekeningen en gedichten aan de kant geschoven worden en je rekenwerk onder je neus krijgt. Je moet tenslotte een echt vak leren. Daar leer je dat creativiteit nutteloos is, dat je daaraan niets heb in het leven.

Tot je onderweg naar school stopt om naar een mooie bloem te kijken en je aan je arm getrokken wordt, het is maar een bloem en straks kom je te laat op school. Daar leer je dat je omgeving niet belangrijk is, dat je altijd maar dóór moet.

Tot je ouders en je leraren boos en teleurgesteld worden en zeggen dat je er niet komt in het leven, als je slechte cijfers hebt. Daar leer je dat jouw waarde afhangt van je prestaties.

Tot je kritiek levert op iets gangbaars, en te horen krijgt dat je normaal moet doen en niet zo arrogant moet zijn. Daar leer je dat je maar beter met de stroom mee kan marcheren.

Doe normaal. Hou je stil. Loop in het gareel. Gedraag je zoals de rest. Val af. Praat niet zo raar. Hou daarover op. Leer een écht vak. Haal hoge cijfers. Geesten, engelen, noem maar op: bestaan niet. Spelen is voor kleine kinderen. Doe nou eens serieus. Het is maar een bloem.

Je gaat deze dingen geloven en je wordt een heuse volwassene. Zo eentje die hard werkt, stress heeft, geen tijd heeft om een tekening te maken of te stoppen om naar een mooie bloem te kijken. Zo eentje die zich bezig houdt met serieuze zaken, die niet gelooft in al die 'onzin' en die tegen zijn kinderen zegt: "Doe normaal. Hou daarover op. Dat bestaat niet."

Vergeten dat ooit alles avontuur was. Dat ooit alles kon. Dat ook jij ooit zo'n uitgebreid bloeiende boom was, met prachtige takken die alle kanten op gingen. Vergeten dat je langzaamaan gesnoeid bent, dat alle kleurrijke takken eraf geknipt zijn tot er een stomp overbleef, netjes passend bij de rest.

We are undoing years of productivity training. 

Een tijdje terug lagen Vriend en ik in bed te lezen, ik las een boek van Brené Brown. Iets in dat boek raakte mij zo dat ik helemaal vrolijk werd en van mezelf en heel de wereld hield. Met de paarse markeerstift die ik gebruikte om mooie stukken te markeren tekende ik een hartje op mijn witte shirt, vlakbij mijn eigen hart. Ik tekende ook een hartje op de arm van Vriend, die me me grote ogen aankeek en lachte: "Wat doe jij nou!? Zit je nou op je shirt te tekenen!? Doe normaal joh gekkie!"

Het hartje gaat er niet meer uit in de was, en elke keer als ik het zie verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en voel ik weer diezelfde vrolijkheid, joligheid en liefde voor mezelf en het leven.

Natuurlijk moeten we niet allemaal onze kleren onder gaan tekenen en stoppen met werken en de hele dag alleen nog maar spelen en tekeningen maken. Maar sta eens stil bij een mooie bloem. Neem eens de tijd om je te verwonderen over je omgeving. Sta eens open en geloof eens dat er veel meer (mogelijk) is dan onze wetenschap kan meten. Speel weer eens een spelletje, ga weer eens een potje voetballen buiten. Maak weer eens een mooie tekening of schilderij zonder dat het perfect moet worden. Zonder dat het resultaat op facebook moet of verkocht moet worden, maar met gewoon als enige reden het plezier dat je eraan beleeft.

Laten we weer zijn als kinderen. Open, vol fantasie en eindeloos nieuwsgierig.

Liefs,
Mariët.

30 opmerkingen:

  1. Ontzettend mooi geschreven, en je hebt helemaal gelijk. Ik ben zelf nog kind, dus merk van deze dingen nog niks, maar voor de ouderen is dit natuurlijk heel toepasselijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hear hear. Helemaal mee eens. Laten we genieten van dit mooie leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtige tekst weer, Mariët! Ik denk daar ook best vaak aan terug, hoe onbezorgd en fijn het leven was... En dat dat niet meer mogelijk lijkt te zijn. Maar jij bewijst het tegendeel, laten we genieten van de kleine dingen :) Dank voor het delen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Na het lezen van dit mooie stuk kom ik tot het pijnlijke besef dat ik die kinderlijke onbezorgdheid nooit gekend heb. Des te meer reden om deze dan nu alsnog te gaan beleven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat vervelend om te horen Marion.. Hopelijk lukt het je om nu op een kinderlijke manier, vol verwondering over het leven, nieuwsgierig te zijn en soms lekker af te gaan op je fantasie.

      Verwijderen
  5. Wat heb je dit goed geschreven! Toffe afsluiter zo met die laatste zin. Mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi! En je hebt gelijk. Ik realiseer me dat ook steeds vaker. Daarom heb ik afgelopen weekend heerlijk met dochterlief in de regen gedanst. Gewoon omdat ik daar zin in had.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi geschreven. Heel erg waar ook. Ben nu wel benieuwd welk boek van Brené Brown je op dat moment aan het lezen was :)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heb pas geleden je blog ontdekt en ben onder de indruk van je posts. Mooi geschreven, herkenbaar en vooral inspirerend. Iets wat ik vaak mis op de meeste lifestyleblogs. Ga vooral zo door. Je maakt er mensen blij mee :))

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Zo. Enorm. Waar.

    Ik heb echt een heerlijk beroep: dagelijks zien hoe kinderen zich nog verwonderen over het leven, vragen durven stellen, puur zijn, durven dromen en geloven. Tegelijkertijd verafschuw ik mijn werk soms: hun prestaties langs de meetlat moeten leggen: jij bent een A-tje in rekenen, jij een D-tje in spelling en aan de inspectie moeten kunnen verantwoorden waarom.

    Het eerste wat ik mijn leerlingen op de eerste schooldag vertel (en hun ouders op de informatieavond), is dat ik van hen kleine levenskunstenaars wil maken. Laten ontdekken wat hun talenten zijn, waar ze gelukkig van worden, hoe je elkaar kunt helpen en hoe hard we die verscheidenheid aan talenten nodig hebben. En ja, ik moet cijfertjes geven voor vakken als rekenen, taal en spelling, maar het enige cijfer dat echt telt, is hoe je je voelt!

    Daarom word ik aan de ene kant heel blij van jouw post, aan de andere kant heel weemoedig. Want ik weet ook dat velen dat kind in zich verliezen in de toekomst en dat daar heel ongelukkige (jong)volwassenen uitkomen...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ohh ik kan me zo goed voorstellen hoe jij heen en weer gesleurd wordt tussen die twee gevoelens... Heel veel respect hoor, voor jou. Het lijkt me een moeilijke (en ook heel mooie) baan.

      Verwijderen
  10. Van je paps, ik ben trots op je...
    Dit is ten diepste wat jezus bedoelde toen hij zei: Als je niet wordt als een kind kun je het Koninkrijk van mijn Vader niet zien....
    Maak allemaal eens een lijstje van de 5 begrippen die het belangrijkst zijn in je leven en je zult zien dat ze niet 'bestaan'......om over na te denken, te beginnen met 'Liefde'

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Liefde, vertrouwen, eerlijkheid, intimiteit, echtheid. Dankjewel lieve paps!

      Verwijderen
  11. wauw, mooi. en zo waar :) iets waar ik vaker bij stil moet, en wil! blijven staan. dat haastige, altijd maar door poweren kan niet goed zijn voor een mens. en hartje voor brene brown!
    xo, cheyenne

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Zojuist jouw blog ontdekt. Tranen in m'n ogen van dit stuk, zo waar. Sinds een tijdje besef ik me dit ook en probeer meer stil te staan bij alles wat ik doe, overal de lol van inzien. Je hebt er absoluut een volger bij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Jessica! Fijn dat je me volgt, ik hoop dat ik je nog veel vaker kan raken met mijn woorden. Liefs!

      Verwijderen
  13. Big smile! Een poos geleden noemde iemand mij een junior. Het raakte mij. Junior? Dat is niet goed... Een poos later viel de opmerking anders. Het is nu mijn mooiste compliment ooit! Mijn reactie ligt klaar voor de volgende die mij junior noemt: dank je wel! X:-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een mooi compliment inderdaad! Laat maar komen! ^^

      Verwijderen
  14. Betekent dat dat ik weer met mijn modelautootjes van vroeger mag spelen? O:)

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat ben je toch een topper en wat raak je me toch elke keer weer met je blogs, je mooie verhalen en creativiteit. Fijn mens dat je bent! Ik heb genoten van je vandaag. Dank je wel dat jij er bent. X

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Prachtig prachtig!! En ook de reactie van je paps! Helemaal waar! Man wat ben ik blij dat ik je blog volg.. ❤️

    BeantwoordenVerwijderen