Pagina's

I CAN'T | PART 2

Mijn vingers zweven boven het toetsenbord en ik staar naar mijn scherm, wachtend op het verhaal. Meestal komt dat me vanzelf bij de hand pakken en over het toetsenbord leiden, het vertelt zichzelf. Maar vandaag niet. Vandaag blijft het stil. Alsof het verhaal ook stierf als slachtoffer van dit leven drukt de stilte oorverdovend op me: hier zijn geen woorden voor.

Er zijn zoveel leuke dingen waar ik over zou kunnen schrijven. Mijn nieuwe vriendin, aan de andere kant van de wereld. Mijn heerlijke ochtenden op het strand van afgelopen week. Mijn nieuwe aankopen van gister, een prachtig boek dat ik ontving of inspiratie voor mijn bruiloft, maar dat alles valt zo in het niet bij wat de wereld vertelt. De eindeloze oorlog tussen Israël en Palestina, gebombardeerde kinderen, het neergeschoten vliegtuig waarin bijna 300 mensen in één klap de dood vonden, de problematiek in Syrië, Afrika, Brazilië, misbruik, kindsoldaten, honger, armoede en jemig, ik vergeet waarschijnlijk nog zóveel.

Mijn hart en tranen gaan uit naar alle slachtoffers, overal. Op zulke momenten als deze voel ik me zó machteloos en waardeloos, omdat ik niets voor deze mensen kan doen. Mijn kaarsen branden, maar niemand heeft daar iets aan. Mijn hart gaat naar ze uit, maar dat merken ze niet. De situatie verbetert niet. De tranen die in mijn ogen opwellen hebben geen andere kracht dan ontlading van mijn eigen emoties.

Ik wil bidden, maar waarvoor? Voor rust en vrede voor iedereen die lijdt? Dat voelt naïef. Mijn gedachten overspoelen me en mijn reactie daarop is in stilte vervallen. Ik heb altijd wel iets te vertellen, ergens een mening over, maar ik weet het gewoon niet meer. Ik krijg geen grip op alles wat er in mijn hoofd rondwervelt en voel nu alleen maar het verdriet, het medeleven en de oorverdovende stilte van de woorden die hier niet voor te vinden zijn.



-

I CAN'T | PART 1


6 opmerkingen:

  1. :-(
    Je kunt inderdaad niks concreets doen maar je medeleven en bewustzijn zijn hartverwarmend. Het is misschien maar een heeeeel klein stukje, misschien maar 1/100000000000000 deeltje van wat je bijdraagt aan een betere wereld. Maar ook zo'n klein deeltje maakt verschil, daar geloof ik in. Alles zet iets in beweging...

    Maar tegelijk herken ik je machteloosheid en wanhoop.
    Ik heb verder dan ook even geen woorden...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven, ik bid nooit. Maar ik leef wel met alle nabestaanden mee, wat moet het vreselijk zijn om je geliefden uit te zwaaien en ze een fijne vakantie (of wat dan ook) te wensen, en nog geen paar uur later is alles over. Alles.

    Zo zie je maar dat het in een klap over kan zijn en je echt heel gelukkig moet proberen te zijn met wat je hebt. Nogmaals, heel mooi geschreven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is echt ongelofelijk, niet waar? ik keek gisteren het nieuws en ik kon het op een gegeven moment niet meer aan. al die verschrikkingen in de wereld, ik snap niet meer waarom dit zo moet. waarom zijn er mensen die denken dat zij beter zijn / hoger staan / meer recht hebben op iets dan anderen, waarom is het zo moeilijk om in vrede samen te leven? ik heb ook langzamerhand het punt bereikt waar ik niet meer weet hoe ermee om te gaan, ik ben er een beetje sprakeloos van..
    xo, cheyenne

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik had kippenvel bij het lezen van dit artikel en heb drie keer heel diep moeten zuchten. Wat heb je dit mooi geschreven, zo goed verwoord. Het is gewoon echt niet te bevatten. Niet te bevatten wat er is gebeurd, maar ook niet hoe het nu voor de nabestaanden en achterblijvers moet zijn.. Onbegrijpelijk.. Nogmaals: mooi geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat zet je hier een aantal rake woorden neer. Het is nog steeds niet te bevatten. Ongeloof, afschuw, verdriet, medeleven er gaat deze dag veel door me heen.

    BeantwoordenVerwijderen