Pagina's

I CAN'T

Vandaag wilde ik een herkenbare blogpost schrijven over hoe wij onze ogen sluiten voor de vreselijke dingen die er gebeuren in de wereld. Hoe we massaal kiloknaller blijven kopen, ondanks de feiten die we allemaal kennen over miljoenen mishandelde, gemartelde, zieke en ondervoede dieren, op elkaar gepropt met afgerukte snavels en nagels. Hoe we massaal gebruik maken van social media (ik ook, dit is geen vingerwijzen) ondanks de feiten die we allemaal kennen over het verzamelen van gegevens, de steeds verder terugtrekkende grenzen van onze privacy (bestaat dat nog wel?) en de vreemde toestemmingen die we (moeten) geven die de Duitsers (die wél protesteren) building blocks of dictatorship noemen. Hoe we massaal het WK kijken en steunen, ondanks dat veel van ons weten dat dit 'spel' over de ruggen van duizenden mensen gaat, die uit huis gezet worden en sterven dankzij deze spelen.

Maar ik kan het niet, want ik voel me lichtelijk wanhopig. Ik hou van positiviteit, ik hou van uplifting words waarmee ik harten kan raken, maar ik kan het niet. Soms word ik zó verscheurd door dit soort dingen: ik wíl een verschil maken, ik wil protesteren en ja, door de bio-industrie niet te steunen en hun producten niet te kopen kan ik me goed voelen over mezelf, maar maak ik écht verschil? Ja, door het WK niet te kijken en het niet te steunen kan ik me goed voelen over mezelf, maar maar ik écht verschil?

Soms wil ik alles opgeven en met mijn ogen dicht een van de vele projecten kiezen waar ik heen zou kunnen om te helpen. Om mijn handen, mijn woorden, mijn leven te geven voor mensen die lijden. Maar tegelijkertijd vind ik dat doodeng. Tegelijkertijd maak ik liever hier verschil, waar het veilig is. Tegelijkertijd ben ik net zo'n coward als 99% van de wereld en sluit ik vaak net zo hard mijn ogen. Tegelijkertijd geloof ik niet dat er écht iets kan veranderen en word ik overspoeld door golven en golven en golven van hopeloosheid wat dit soort dingen betreft. Er is zo. Veel. Ellende. Kán daar überhaupt ooit een einde aan komen?

Nee, ik denk het niet. Niet in deze vorm van aarde. Toch ben ik een groot aanhanger van 'alle kleine beetjes helpen'. Verschil maken op héél kleine schaal is óók verschil maken. Vroeger hoorde ik wel eens dit verhaal:
Op een strand in India liggen honderden zo niet duizenden zeesterren. Door de brandende zon drogen ze uit en gaan ze dood. Op een dag loopt een jongen langs het strand en gebukt speurt hij naar nog levende zeesterren. Hij pakt ze op en gooit ze terug in zee. Op een gegeven moment komt er een grijze, wijze, verstandige man aanlopen. Hij bekijkt het tafereel van een afstand en loopt vervolgens op de jongen af. 
De man vraagt ‘jongen, wat ben je daar aan het doen?’ ‘Ik vis de levende zeesterren ertussen uit en gooi ze terug in zee. ‘Ja, maar moet je zien hoeveel er op het strand liggen. Het is water naar de zee dragen, wat maakt het voor verschil.' De jongen kijkt rond, pakt een levende zeester, en zegt: 'Voor al die andere zeesterren maakt het misschien niet zoveel uit, maar voor deze wel,' en  gooit hem terug in zee.
Dus ik blijf ook zeesterren in zee gooien, op mijn eigen bescheiden manier. Ik wil me niet van de wijs laten brengen door die oude man, die zegt dat het allemaal geen zin heeft.  Nee, ik ben geen superheld en ja, ik weet dat ik alle wereldproblematiek niet kan dragen, laat staan oplossen.. Maar ik kan wél verschil maken. Harten raken. Helpen bewustzijn te creëren. Het hoeft niet op wereldformaat. Ik kan bij mezelf beginnen. Ik kan me zorgen gaan zitten maken, thuis op de bank... Maar ik kan óók een strijder zijn, in mijn eigen omgeving. En misschien steeds een stukje verder. Maar man, wat vind ik dat soms moeilijk. 

Liefs,
Mariët. 

P.S.: Wat ik met deze blogpost probeer te zeggen? Geen idee... sharing the struggle, denk ik. 

19 opmerkingen:

  1. Heel mooi geschreven! Jij zet het 'wat maakt het voor verschil'-gevoel in een ander daglicht. Knap.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi. Ook hoe je het met het verhaal over de zeesterren extra tastbaar maakt. Herken je struggle heel erg maar voor mij is het ook wel weer dubbel, omdat ik niet alles doe om de wereld te verbeteren. Zo zou ik het liefst alles biologisch willen kopen maar zijn de prijzen zo enorm hoog dat ik het dan weer liever niet doe. Social media wil ik het liefst helemaal mee stoppen, maar vervolgens bereik je daar ook niet zoveel mee. De dingetjes die ik kan doen, doe ik met alle liefde, maar doordat je alleen vaak het gevoel hebt dat het niet zoveel uitmaakt, verlaagt dat ook weer de motivatie :( Het is lastig.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi geschreven! Ik zit vaak met dezelfde gedachten in mijn hoofd. Ik wil zo graag een verschil maken in de wereld. Twee jaar geleden ben ik naar Zuid-Afrika geweest en om daar drie weken ontwikkelingswerk te doen. Voor dat ik weg ging waren er mensen die tegen mij zeiden, 'denk je nou echt dat je hiermee een verschil gaat maken?' Dat vond ik zo vreselijk irritant. Er zal op grote schaal niets veranderen, maar die creche met kindjes die in een golfplaten huisje zaten met een gat in de grond als wc, die heb ik wel kunnen helpen. Ik denk zelf, als iedereen nou eens iets goeds doet, en dat hoeft niet ver te zijn, kan ook gewoon in de buurt zijn, dan zou de wereld er al een stukje op vooruit gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind het ook zo moeilijk, ik wil graag helpen maar het is best wel moeilijk en je maakt zo weinig verschil. Toch blijf ik kleine dingen proberen om het beter te maken.

    Vraagje; wat bedoelde je met dat stuk over het wk? Hier weet ik namelijk niets over...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De bouw van het stadion in Brazilië kostte miljoenen. Naast het stadion zitten wijken vol met arme mensen zonder riolering en een dak boven hun hoofd. Dus de regering heeft wel geld voor een groot voetbalstadion maar niet voor hun eigen volk die sterft aan ziektes en die een riolering nodig heeft. Dat is alleen nog maar 1 voorbeeld..

      Verwijderen
  5. Soms voel je je sterker en ben je trots op jezelf dat jij wel overeind blijft staan. Soms sta je overeind en vraag je je af wat voor zin het heeft. Het komt allemaal voorbij. In al het goeds zit ook iets slechts en in al het slechts zit ook altijd wel een stukje goed. Waar de één zijn huis moet verlaten voor de bouw van een stadion, kan een ander zijn vrouw en kinderen eten geven omdat hij helpt met de bouw van dat stadion.

    Geeft nooit op. Hoe overweldigend het soms ook is. Je kan de mensen die samen met jou overeind blijven staan misschien niet altijd zien, maar ze zijn er wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dit is zo'n goede en herkenbare post. Het verhaal van die zeesterren vind ik een heel goed voorbeeld. Hoe meer mensen zeesterren blijven teruggooien, hoe beter. Elk klein beetje helpt. Het is vergelijkbaar met vegetarisch zijn. Mensen zeggen dan ook vaak van: ''Als jij geen vlees eet, betekent dat niet dat er minder dieren worden geslacht hoor''. Nee, dat weet ik ook wel. Maar hoe meer mensen vegetarisch, hoe minder vlees. Je merkt dat zelfs nu in de supermarkt steeds meer, dat biologisch en vegetarisch wordt uitgebreid. Maargoed, dit is een voorbeeld. Supergoed artikel!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dit stukje tekst:

    "Op een strand in India liggen honderden zo niet duizenden zeesterren. Door de brandende zon drogen ze uit en gaan ze dood. Op een dag loopt een jongen langs het strand en gebukt speurt hij naar nog levende zeesterren. Hij pakt ze op en gooit ze terug in zee. Op een gegeven moment komt er een grijze, wijze, verstandige man aanlopen. Hij bekijkt het tafereel van een afstand en loopt vervolgens op de jongen af.
    De man vraagt ‘jongen, wat ben je daar aan het doen?’ ‘Ik vis de levende zeesterren ertussen uit en gooi ze terug in zee. ‘Ja, maar moet je zien hoeveel er op het strand liggen. Het is water naar de zee dragen, wat maakt het voor verschil.' De jongen kijkt rond, pakt een levende zeester, en zegt: 'Voor al die andere zeesterren maakt het misschien niet zoveel uit, maar voor deze wel,' en gooit hem terug in zee."

    Dat is de blogpost. Super!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik herken je struggle! Mooi geschreven

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat heb je dit mooi geschreven! En ik vind het heel erg herkenbaar, kan me helemaal vinden in wat je schrijft. Alle kleine beetjes helpen, daar blijf ik maar in geloven :) Dat verhaal is ook mooi, zeg.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Heel mooi geschreven. En ja ik herken dit ook....ik eet vlees terwijl ik vaak echt denk ''waarom doe ik dit nog?'' als ik weer zo'n horror verhaal over mishandelde dieren voorbij hoor komen. En idd het WK is voor de arme Brazilianen zo slecht en toch kijk ik er gewoon naar. Maar het veranderen is zo moeilijk..

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Heel mooi geschreven. Echt heel goed verwoord. Zo kan ik me ook echt vaak voelen. Maar zolang er nog mensen zeesterren terug in het water gooien, heb ik nog wel hoop.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Echt heel mooi geschreven! Ik snap wat je bedoelt met dat kleine verschil dat je zelf kan maken. Volgend jaar ga ik een opleiding 'international samenwerking Noord-Zuid' doen waarbij ik 6 maanden stage ga lopen in een project in Nicaragua. Mensen zeggen me vaak dat ik moet beseffen dat ik, als 23-jarige, geen al te grote verschillen ga maken. En dat weet ik natuurlijk ook wel, maar als ik gewoon elke dag 1 lach op het gezicht van een kind kan toveren, dan denk ik dat mijn dag geslaagd is!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat mooi dat jij een gevoel beschrijft wat ik vaak heb. Mensen noemen die strijdkracht naief.. maar tegelijkertijd is die heel mooi. Als alle naive mensen nu eens een kleine revolutie maken op hun eigen manier in hun eigen lieve vertrouwde wereld, zal er misschien een klein beetje veranderen... En dat is beter dan niks... Om loesje te citeren: "Verbeter de wereld, begin bij jezelf"

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat een mooi stukje tekst. Alle kleine beetjes helpen. Blijf die zeesterren maar terug gooien in de zee. Ik doe daar waar ik kan met je mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wauw. Ik ben via via op je blog terecht gekomen en ben meteen erg onder de indruk. Wat mooi en eerlijk geschreven, herkenbaar ook. Alle kleine beetjes helpen, hoe nutteloos het soms ook lijkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ja, moeilijk is het zeker. We willen allemaal wat doen, we willen helpen, maar slagen er niet in om over ons machteloze gevoel heen te stappen.

    BeantwoordenVerwijderen